Van onze Rabbijnen, deze week Rabbijn Vorst

Aanstaande Sjabbat is het 25 elloel. Een heel bijzondere datum.
Reken maar uit: op Rosj Hasjana werd de mens geschapen. Dat was op de 6e dag van de Scheppingsweek. Terugrekenend refereert 25 elloel dan aan de 1e dag!
 
‘Wajehie èrev, wajehie wokèr; jom èchad – Het was avond en het was ochtend; jom èchad.’
Let op: er staat niet ‘jom rie’sjon, de 1e dag’. Nee, er staat ‘jom èchad’, dat wil zeggen: ‘de Dag van de Eenheid’!
 
Ik citeer de Britse wetenschapper Jo Dunkley, verbonden aan het Europese Planck Ruimte Onderzoekscentrum. Over de Oerknal merkt hij op:
‘Inflation sounds like a crazy idea, but everything that is important, everything we see today – the galaxies, the stars, the planets – was imprinted at that moment, in less than a trillionth of a second.’
 
Goed voor een Nobelprijs, merkt een commentator hierbij op.
 
De theorie van de Oerknal en de beschrijving in de Tora van de Schepping komen zo wel heel dicht bij elkaar. Met de Oerknal kwamen Tijd en Ruimte tot stand. Dat wil zeggen dat de ‘Oerknaller’ boven de begrenzingen van Tijd en Ruimte is verheven. 
Maar dat ‘boven de begrenzingen van Tijd en Ruimte verheven zijn’ impliceert eveneens een ín Tijd en Ruimte aanwezig zijn. Want anders is het wel begrensd… 
Of met Einstein geformuleerd: G.d is minstens de ‘n+1e dimensie en tevens in onze n-dimensionale wereld aanwezig en actief’.
 
Je moet er oog voor hebben, er voor open staan, maar je kan zien, inzien, dat wij inderdaad in een wonderwereld leven. Ter illustratie: leest u maar een dijk van een artikel dat ik van de voormalige krijgsmachtsrabbijn drs. Wim van Dijk mocht ontvangen:
 
ONTMOETING IN DEN HELDER

Het gebeurde in het begin van de jaren negentig. Een humanistische collega van de geestelijke verzorging van de Koninklijke Marine stuurde me een bericht.

Een haar onbekende dame van buiten de krijgsmacht had gebeld naar de afdeling met het verzoek om een rabbijn te spreken.

Omdat ze woonachtig was in Den Helder en na enig navragen erachter was gekomen,dat er in die plaats geen joodse gemeenschap meer was, probeerde zij het bij de marine. En zoals gezegd met succes.

Ongeveer twee weken later maakte ik kennis met deze ca vijftigjarige vrouw. Geboren en getogen in Indonesie en een religieuze , maar niet heel orthodoxe moslima vertelde ze mij, wie ze was, wat ze deed en vooral waarom ze een rabbijn wilde spreken.

Al meer dan twintig jaar werkte ze in een hoog gekwalificeerde functie in de buurt van Alkmaar. Enkele weken geleden moest zij haar etagewoning verlaten en kreeg ze vanuit het bedrijf een nieuw appartement aangeboden in Den Helder. Hoewel dat een stuk verder rijden was,kwam ze in een ruimere en comfortabelere woning dan voorheen.

De eerste nacht , dat ze daar sliep , begonnen de problemen. Voor het eerst in haar leven had ze een zeer merkwaardige ervaring. Half in slaap zag ze allemaal mannen heen en weer wiegen , gehuld in aparte kleding . Een soort wit kleed met zwarte strepen. Bovendien was er een soort sfeer, die ze als bovenaards ervoer.

Ze kon die beelden op geen enkele wijze thuisbrengen en kon er niet van slapen. Deze ervaring kwam de tweede ,derde en vierde nacht steeds terug.

Ze werd er zo onrustig van, maar ook oververmoeid , dat ze voor het eerst in haar loopbaan zich ziek meldde. Ze deed dat op een vrijdag,zodat ze een lang weekend kon opnemen en naar een vriendin in Meppel trok om wat bij te komen.

Toen ze die avond samen naar de televisie keken, zag ze plotseling in een reportage over onlusten in Jerusalem beelden van de Klaagmuur met daar wiegende , biddende mannen. Onmiddellijk vertelde ze haar vriendin over de slapeloze nachten van die week en de zo herkenbare beelden. Eerder had haar vriendin zich al verwonderd over haar vermoeide uiterlijk. Nu begon ze het te begrijpen.

De vrouw vertelde mij,dat zij tot op dat moment geen flauw idee had, dat deze heren joden waren. ZE was nog nooit in haar leven bewust een jood tegen gekomen. Haar vriendin maakte haar duidelijk,dat  het deze joden waren ,die haar nachtrust verstoorden.

In Meppel had ze er geen last van. Ze was die maandag nog niet terug in haar appartement, of in de nacht kwamen de beelden weer terug.

Als haar islam het niet had verboden,dan had ze een paragnost geraadpleegd.

Die week had ze een afspraak met haar huisarts . Toen die haar zag , vroeg hij,waarom ze zo vermoeid eruit zag. Ze vertelde alles.

Haar – nieuwe – Den Helderse- huisarts was joods, Toen hij haar verhaal had gehoord, zag ze hem kijken op haar overigens flinterdunne dossier.

Hij keek haar recht in de ogen en vroeg: ” Ik zie uw adres. Is dat het nieuwe appartementencomplex?”

Ze bevestigde dat.

Buitengewoon bijzonder! Helder, helder! En heel inspirerend voor straks – tijdens de komende bijzondere dagen – in sjoel!

Ik wens u en de uwen een Sjabbat Sjalom en een Sjana Towa Oemetoeka, temidden van geheel Am Jisraeel en de hele wereldbevolking!
 
rabbijn ing. I. Vorst

Comments are closed.